بانو از خودت دست نکش خودت چتر باش، خودت ابر باش ، خودت باران شک نکن که خدا نابغه بوده که تو را آفریده بیخیال بنده هایش که دنیای زنانه است را نادیده گرفته اند بانو ایندفعه سرسفره، تو نان گرم بخور، اصلا تمام زیتون های دنیا هم مال تو هر وقت تنت سرد شد، تنهایی ات را بغض نکن، "آواز" کن با صدای بلند برای گرمی دلت بخوان دیگر هیچوقت تنهایی ات را با گریه نشان نده حتی وقتی تنها میخوانی این دفه لالایی ات را بگذار برای خودت چه خوب میشد عصرانه مهمان خودت باشی بانو بانو بانو چای که دم کشید ، دامن کوتاه یادت نرود قند توی دل قندان آب میشود، طعم گس چای را که هورت میکشی

اگر جاذبه وجود دارد

پس چرا

فکرت از سرم نمی افتد؟؟

و چه جمع عاشقانه ایست

هرشب

من و خیال تو

در کنار آتشی که درونم برپاست. . .

می گویند" از هر چه بترسی به سرت می آید"

لطفا از من کمی ترس به دلت راه بده. . .!!

هر چه انسان تر باشيم زخمها عميق تر خواهند بود. هر چه بيشتر دوست بداريم بيشتر غصه خواهيم داشت. بيشتر فراق خواهيم کشيد و تنهایی هايمان بيشتر خواهد شد. شادی ها لحظه ای و گذرا هستند
شايد خاطرات بعضی از آنها تا ابد در ياد بماند اما رنجها داستانش فرق ميکند تا عمق وجود آدم رخنه ميکند و ما هر روز با آنها زندگی ميکنيم. انگار که اين خاصيت انسان بودن است!